ေရာင္စံု ႐ုပ္ျပ ပဌာန္း (၂၄) ပစၡည္းနွင့္ ရွင္းခ်က္မ်ား

အလွဴတကာ့ အလွဴ မွာ
ဓမၼေစတီ (တရားဓမၼပညာ) အလွဴသည္ အျမတ္ဆံုး ျဖစ္သည္ဟု
(၁၅)၀ါေျမာက္ ၀ါဆိုအၿပီး သာ၀တိၳျပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းတိုက္၌
သိၾကားမင္း၏   ျပႆနာ(၄)ရပ္ကို   ေျဖၾကားေတာ္မူစဥ္
ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ ေလသည္။
( မဟာဗုဒၶ၀င္-စ-တြဲ-၂၅၃) (ဓမၼပဒ-ဌ၊ ၂၊ စာ-၃၅၀ )

ပညာဒါန

ဤစာအုပ္လက္၀ယ္ရရွိသူ ဓမၼမိတ္ေဆြမွ ေနာက္ထပ္တစ္ဦး၊ ႏွစ္ဦး ၊ သံုးဦး . . . စသည္ျဖင့္လက္ဆင့္ကမ္း ငွားရမ္းဖတ္႐ႈေစျခင္းျဖင့္ အျမတ္ဆံုးအလွဴကုသိုလ္ ရယူႏိုင္ပါသည္။ ဤစာအုပ္၏ ေရာင္းေစ်း ၈၀၀%သည္ စာရြက္ဖိုး၊ ဂရပ္ဖစ္၊ ကြန္ပ်ဴတာစာစီ၊ ပံုႏွိပ္ ၊ စာအုပ္ခ်ဳပ္ခ၊ စာအုပ္ဆိုင္ ေကာ္မရွင္ခ ၊ ၀န္ေဆာင္စရိတ္တို႔အျပင္ ေစ်းအျမင့္မားဆံုးျဖစ္သည့္ ပန္းခ်ီကား တန္ဖိုးက်န္ရွိေနပါေသးသည္။ ၎မွာ အလြန္လက္ရာေျမာက္ေသာ ပန္းခ်ီ ကားခ်ပ္ (၃၀)ေက်ာ္အတြက္ သိန္း(၂၀)ေက်ာ္ ရင္းႏွီးေငြပင္ျဖစ္သည္။ ထိုကုန္က်စရိတ္သည္ လံုေလာက္ေသာ စာအုပ္အေရအတြက္ ကုန္သြားလွ်င္ ကာမိႏိုင္ပါသည္။ သတ္မွတ္ထားေသာ စာအုပ္အေရအတြက္ မကုန္ပါက သာသနာျပဳစိတ္ဓာတ္ျဖင့္ အ႐ံႈးခံကာ အေကာင္းဆံုး ၊ ေစ်းအႀကီးဆံုး အသံုးျပဳ ထားပါသည္။

တစ္ဖန္ ၎ ၈၀၀က်ပ္တန္ဖိုးသည္ ကြၽန္ေတာ္ ခင္ေမာင္ေအး ၏ ပညာဥာဏ္ပူေဇာ္ခ(လံုး၀)မပါ၀င္ေပ။ စာေရးဆရာ၏ေရးသားစီစဥ္မႈ တို႔သည္ ပညာပါရမီအလို႔ငွာ ဓမၼဒါနသာျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူအတြက္ စီးပြားျဖစ္လုပ္ျခင္း မဟုတ္ပါ။ စိတ္သန္႔သန္႔ျဖင့္ ၀ယ္ယူဖတ္႐ႈၿပီး ထပ္ဆင့္ ငွားရမ္း ဖတ္႐ႈေစျခင္းျဖင့္ ဓမၼဒါနျပဳႏိုင္ပါသည္။ ဤ ၈၀၀% တန္စာအုပ္ကို ၀ယ္ယူၿပီး ဓမၼဒါနအျဖစ္လွဴဒါန္းမွ မဟုတ္ပါ။ မိမိကိုယ္ပိုင္ ၀ယ္ယူထားေသာ ၈၀၀က်ပ္တန္စာအုပ္ကို တစ္ဆင့္ငွားရမ္း ဖတ္႐ႈေစျခင္းျဖင့္လည္း ဓမၼဒါနျပဳရာ ေရာက္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္၏ မူပိုင္ခြင့္သည္ စီးပြားရွာမည့္သူအတြက္ မဟုတ္ပါ။ ဗုဒၶသာသနာကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ တည္တံ့ျပန္႔ပြားေရးအတြက္သာ ျဖစ္ပါသည္။

ခင္ေမာင္ေအး DL.101E,IP (WIPO, Geneva)

ၿမတ္မဂၤလာ စာအုပ္စင္ မွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္
ေရာင္စံု႐ုပ္ျပ ပ႒ာန္း ( ၂၄ ) ပစၥည္းႏွင့္ရွင္းခ်က္မ်ား ခင္ေမာင္ေအး

နာမည္ေက်ာ္သခၤ်ာဆရာ ခင္ေမာင္ေအး ေရးသားျပဳစုေသာ ဘာသာေရးစာအုပ္ ျဖစ္သည္။ (၂၄)ပစၥည္းကို လိုရင္း ၊ တိုရွင္း ရွင္းလင္း တင္ျပၿပီး ေရာင္စံုသ႐ုပ္ေဖာ္ပံုမ်ားႏွင့္ ပူးတြဲစီစဥ္ထုတ္ေ၀သည္။ သ႐ုပ္ေဖာ္ပံု မ်ားကို ပန္းခ်ီဆရာ ဦးေက်ာ္ျဖဴစံက ေရးဆြဲသည္ ။ အလြယ္တကူလက္စြဲျပဳ၍ သြားေလရာတြင္ယူေဆာင္သြားႏိုင္ေအာင္ အိတ္ေဆာင္ စာအုပ္ငယ္အျဖစ္ ထုတ္ေ၀သည္။ ဆိုဒ္ႀကီး စာအုပ္လည္း ထုတ္ေ၀သည္။

(၂၄)ပစၥည္းကို ဖတ္႐ႈသူတို႔ သေဘာေပါက္ေအာင္ ဥပမာ၊ ဥပေမယ်တုိ႔ျဖင့္ ရွင္းလင္းေရးသားထားသည္မွာထိမိသည္။ ေရာင္စံုသ႐ုပ္ ေဖာ္ပံုမ်ားမွာလည္း ေျပာင္ေျမာက္သည္။ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီးမ်ားကို ေလ့လာရာ တြင္ အဖိုးတန္အသံုး၀င္ေသာေလွကားထစ္သဖြယ္ျဖစ္သည္။ ထိုအိတ္ေဆာင္ က်မ္းငယ္ကို ဖတ္႐ႈေလ့လာျခင္းအားျဖင့္ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီးမ်ားကို ေကာင္းမြန္ စြာ ဆက္လက္ေလ့လာ ဖတ္႐ႈ က်င့္ႀကံႏိုင္ၾကမည္ျဖစ္သည္။

ဆရာ ခင္ေမာင္ေအးသည္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကပင္ သခၤ်ာ ႏွင့္ သိပၸံပညာတို႔ကို ေလ့လာလိုက္စားရင္း ဗုဒၶစာေပမ်ားကိုလည္း ေလ့လာလိုက္စားခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္စာၾကည့္တိုက္အျပင္ ကမၻာေအးစာၾကည့္တိုက္မ်ားသို႔ပင္ သြားေရာက္၍ ဗုဒၶစာေပမ်ားကို ဖတ္႐ႈေလ့လာခဲ့သူျဖစ္သည္။ ဗုဒၶဂယာကိုလည္း သြားေရာက္၍ သံေ၀ဇနိယ ေလးဌာနကို ဖူးေျမာ္ကာ ေလ့လာခဲ့သူျဖစ္သည္။

စာေရးသူသည္ ခင္ေမာင္ေအး (သခၤ်ာ) အမည္ျဖင့္ နည္းျပဆရာလည္း လုပ္သည္။ ေဘာ္ဒါကိုလည္း တည္ေထာင္ဖြင့္လွစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ ပညာဗိမာန္ စာအုပ္တိုက္ကို တည္ေထာင္၍ သခၤ်ာစာအုပ္မ်ား၊ အျခားပညာေပးစာအုပ္မ်ားႏွင့္ ဘာသာေရးစာအုပ္မ်ားကို ေရးသားထုတ္ ေ၀လ်က္ရွိသည္။ ၁၉၉၆-ခုႏွစ္တြင္ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဗုဒၶ၀င္ကို ေရးသားျပဳစု၍ ေစာင္ေရ ( ၁ ) သိန္းခန္႔အထိ ဓမၼဒါနျဖန္႔ခ်ိခဲ့သည္။

ယခု "ေရာင္စံု႐ုပ္ျပပ႒ာန္း (၂၄) ပစၥည္းႏွင့္ ရွင္းခ်က္မ်ား" က်မ္းငယ္ကိုျပဳစုရန္အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ပညာရွင္ႀကီးမ်ား ေရးသားျပဳစုေသာ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ဆိုင္ရာ အဖြင့္က်မ္းမ်ား ၊ (၂၄)ပစၥည္း အိတ္ေဆာင္ စာအုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင့္အျခားက်မ္းေပါင္း မ်ားစြာကိုမွီျငမ္းျပဳစု ေရးသားျခင္းျဖစ္သည္။ အခ်က္အလက္ခိုင္မာသည္။ သခၤ်ာဆရာ၊ သိပံၸဆရာပီပီ စူးရွေသာအျမင္ျဖင့္ (၂၄ ) ပစၥည္းကို စိတ္၀င္စားဖြယ္၊ မွတ္ယူဖြယ္တင္ျပ ထားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ထူးျခားေသာ ဘာသာေရးစာအုပ္ေကာင္းတစ္အုပ္ ျဖစ္ေပသည္။

ဦးမဂၤလာ

အမွွာစာ

ငယ္စဥ္ခါက (၂၄)ပစၥည္းကို ပ႒ာန္းဟူ၍ပင္ သိနားလည္ခဲ့ပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီးေတြကို ဖတ္ခြင့္ရမွသာ(၂၄)ပစၥည္းသည္ ပ႒ာန္း က်မ္းႀကီး၏ အက်ဥ္း (အႏွစ္ခ်ဳပ္သာ) ျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ့ရပါသည္။

တစ္ဖန္ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီးသည္ ေလ့လာေလ က်ယ္၀န္းနက္နဲ ေလျဖစ္လာသည့္အတြက္ (၂၄)ပစၥည္းကိုပင္ ပထမဦးစြာ နားလည္သေဘာ ေပါက္ဖို႔လိုပါသည္။ တခ်ဳိ႕ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားမွာ (၂၄)ပစၥည္းကို မႏၲန္လို သေဘာ ထားၿပီး ရြတ္ဖတ္ေနၾကပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ တရားေတာ္မ်ားကို အႏုလံုပဋိလံု ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ၿပီးမွ က်င့္ႀကံပြားမ်ားသည့္အဆင့္ထိ တက္လွမ္းႏိုင္ရန္ မိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအား (တျခားဘာသာ၀င္မ်ားႏွင့္ မတူေစဘဲ) တစ္မူထူးျခားသည့္ ေထရ၀ါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္စစ္စစ္မ်ား ျဖစ္ေစလို ေသာဆႏၵေၾကာင့္ (၂၄)ပစၥည္းကို အ႒ကထာဆရာေတာ္မ်ား၏ အာေဘာ္ အတိုင္းပံုႏွင့္တကြႀကိဳးစားၿပီး ရွင္းလင္းတင္ျပထားပါသည္။ (၂၄) ပစၥည္း အေျခခံကိုနားလည္သေဘာေပါက္ၿပီဆိုမွ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီးမ်ားကို အဆင့္ဆင့္ ေလ့လာက်င့္ႀကံႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ေမတၱာေစတနာ သန္႔သန္႔ျဖင့္ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းအပ္ပါသည္။

က်န္းမာခ်မ္းသာၿပီး၊ လူဆင္းရဲ၊ အပါယ္ေလးပါး ဆင္းရဲတို႔မွ လံုး၀လြတ္ကင္းႏိုင္ေသာ မဟာေသာတာပန္တို႔ရရွိအပ္သည့္ သႏၲိသုခ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို ရႏိုင္ၾကပါေစ။

မာတိကာ

ေရာင္ျခည္ေတာ္(၆)သြယ္ႏွင့္ ဗုဒၶသာသနာ့အလံ

ယခု ဗုဒၶသာသနာ့အလံသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေရာင္ျခည္ေတာ္ (၆) သြယ္ နီလ (ညိဳ ၊ ျပာ)၊ ပီတ(၀ါ)၊ ေလာဟိတ(နီ)၊ ၾသဒါတ(ျဖဴ) မဥၨိ႒(ပန္းႏု)၊ ပဘႆရ (ၿပိဳးၿပိဳး ျပက္ျပက္) ကို ေဖာ္က်ဴးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ အေမရိကန္ လူမ်ဳိး ဗိုလ္မွဴးႀကီး (အၿငိမ္းစား) ဟင္နရီစတီးလ္ေအာ္လေကာ့ (ဗုဒၶဘာသာ၀င္ အျဖစ္ ကူးေျပာင္းလာသူ) ၏ ေစတနာႏွင့္ ပညာေၾကာင့္ ဗုဒၶ၏ေရာင္ျခည္ေတာ္ (၆)သြယ္ကို စိတ္ကူးတီထြင္ကာ ဗုဒၶသာသနာ့အလံ ဟူ၍ (၁၈၈၅) ခုႏွစ္ ကတည္းက သီဟိုဠ္ကြၽန္း (သီရိလကၤာ)မွာ လႊင့္ထူႏိုင္ခဲ့သည္။

(၁၉၅၀) ျပည့္ႏွစ္ သီရိလကၤာမွာက်င္းပသည့္ ကမၻာ့ဗုဒၶဘာသာ ညီလာခံႀကီးတြင္ ထိုအလံေတာ္ကို တစ္ကမာၻလံုးက ဗုဒၶသာသနာ့ အလံေတာ္ အျဖစ္ အတည္ျပဳခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္မူ ၁၉၅၆ (၁၃၁၈)ခု၊ ဆ႒သဂၤါယနာတင္ပြဲေတာ္ (မဟာပါသာဏ လိုဏ္ဂူ ၊ ကမၻာေအးဘုရား) မွာ ဗုဒၶသာသနာ့အလံကို စတင္လႊင့္ထူခဲ့ေပသည္။

ပ႒ာန္းက်မ္း၏ အႏွစ္ခ်ဳပ္မွာ

ကမၻာေလာက (စၾက၀ဠာ) တစ္ခုလံုး၏႐ုပ္တရား၊ နာမ္တရားေတြ အေၾကာင္းအက်ဳိးဆက္ႏြယ္ျဖစ္ပ်က္ပံု အမ်ဳိးမ်ဳိးကို အေသးစိတ္ ေဟာေတာ္မူထားသည့္ က်မ္းႀကီးျဖစ္သည္။

ပ႒ာန္းက်မ္းစတင္ရာ

မဟာသကၠရာဇ္ (၁၀၃)ခု ကဆုန္လျပည့္ညအကုန္ (လျပည့္ေက်ာ္ (၁) ရက္ အ႐ုဏ္မတက္မီ) မွာ (ခရစ္ႏွစ္ - ၂၀၀၈ ခု အရ + BC ၅၈၉ = လြန္ခဲ့ေသာ၂၅၉၇ႏွစ္၊ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၂၅၅၂ + ၄၅ ၀ါ = လြန္ခဲ့ေသာ ၂၅၉၇ ႏွစ္က) သိဒၶတၳမင္းသား ဘ၀မွ ေဂါတမဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားအျဖစ္ သဗၺညဳတေရႊဥာဏ္ေတာ္ကို ရေတာ္မူခဲ့သည္။

(၁) ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္ (၁)ရက္မွ (၇)ရက္အထိ ပလႅကၤသတၱာဟ အျဖစ္မဟာေဗာဓိပင္ႏွင့္ ေရႊပလင္မွာ(၇)ရက္ပတ္လံုး ဖလသမာပတ္ ခ်မ္းသာ ကို၀င္စားေတာ္မူသည္။
(၂) ကဆုန္လျပည့္ေက်ာ္ (၈) ရက္မွ (၁၄) ရက္အထိ ေဗာဓိပင္၏ အေရွ႕ေျမာက္ေထာင့္၌ အနိမိသသတၱာဟအျဖစ္ မလႈပ္မယွက္မတ္တပ္ ရပ္ေတာ္မူကာ (၇) ရက္တိုင္တိုင္ မဟာေဗာဓိပင္ကို မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ ႐ႈစားေတာ္မူသည္။ ေလးအသေခ်ၤႏွင့္ကမၻာတစ္သိန္းပတ္လံုး ပါရမီေတာ္ ျဖည့္က်င့္ခဲ့ ၿပီးမွ ရေတာင့္ရခဲလွသည့္ သဗၺညဳတေရႊဥာဏ္ေတာ္ ရရွိခဲ့ရာျဖစ္ေသာ မဟာေဗာဓိပင္ ႏွင့္ ပလႅင္ေတာ္ ေနရာကို ထူးျမတ္လွသည့္အေနျဖင့္ စူးစိုက္ၿပီး ၾကည့္ေတာ္မူျခင္းျဖစ္သည္။
(၃) ကဆုန္လကြယ္ေန႔မွ နယုန္လဆန္း (၆)ရက္အထိ ပလႅင္ေတာ္ႏွင့္ အနိမိသအၾကား အေရွ႕အေနာက္တန္းလ်က္ ရတနာစႀကၤ ေတာ္ကို ဖန္ဆင္း ေတာ္မူ၍ (၇)ရက္ တိုင္တိုင္ မရပ္မနားဘဲ စႀကၤၾကြေတာ္မူသည္။ ပလႅင္ေတာ္ အား (၇)ရက္တိုင္တိုင္ စူးစိုက္ ၾကည့္ေနျခင္းကို နတ္၊ ျဗဟၼာတို႔က ျမတ္စြာ ဘုရားသည္ ပလႅင္ေတာ္၌ တြယ္တာမႈ ကိေလသာရွိေနသည္ဟု ထင္မွတ္မွား ေနၾက၏။ ထိုယံုမွားမႈကို ပယ္ေဖ်ာက္ရန္ ရတနာစႀကၤ ံဖန္ဆင္းကာ ေခါက္တံု႔ ေခါက္ျပန္ စႀကၤ ံေလွ်ာက္ေတာ္မူ၏။
(၄) နယုန္လဆန္း (၇)ရက္ေန႔မွ (၁၃)ရက္အထိ မဟာေဗာဓိပင္၏ အေနာက္ေျမာက္အရပ္၌ နတ္တို႔ဖန္ဆင္းအပ္ေသာ ရတနာဃရ (ေရႊအိမ္) တြင္ (၇) ရက္တိုင္တိုင္ ထက္၀ယ္ဖြဲ႕ေခြထိုင္ေနေတာ္မူကာ အဘိဓမၼာပိဋက တရားေတာ္ျမတ္ကို သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေ၀ေနယ်သတၱ၀ါအေပါင္းတို႔ကို ၾကည့္႐ႈဆင္ျခင္ေတာ္မူရာ ကြၽတ္ထိုက္သူ တို႔အား သီလတည္ေစၿပီး သမာဓိျဖင့္ စိတ္ကိုတည္ၾကည္ေအာင္ ထိန္းကာ ပညာျဖင့္ ၀ိပႆနာအားထုတ္က်င့္ႀကံ၍ မဂ္ဖိုလ္နိဗၺာန္ေရာက္ၾကမည္ကို ျမင္ေတာ္မူ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ေရွးဦးစြာ သီလဆိုင္ရာ၀ိနည္းပိဋကကို စဦးဆံုး သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္။ ထို႔ေနာက္ သမာဓိကိုျပဆိုရာ သုတၱန္ပိဋက၊ ထိုမွ ပညာပိုင္းဆိုင္ရာ အဘိဓမၼာပိဋက စသည္ျဖင့္ သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေတာ္မူ၏။

ေရာင္ျခည္ေတာ္မ်ား ကြန္႔ျမဴးလာပံု

ေနာက္ဆံုးအဘိဓမၼာပိဋက (၇)က်မ္း တရားေတာ္မ်ားကို သံုးသပ္ ဆင္ျခင္ေတာ္မူရာ ေအာက္ပိုင္းျဖစ္ေသာ ၁။ ဓမၼသဂၤဏီက်မ္း၊ ၂။ ၀ိဘင္း က်မ္း၊ ၃။ ဓာတုကထာက်မ္း၊ ၄။ ပုဂၢလပညတ္က်မ္း၊ ၅။ ကထာ၀တၳဳက်မ္း၊ ၆။ ယမိုက္က်မ္းတို႔ကို သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေတာ္မူခိုက္၌ သဗၺညဳတ ေရႊဥာဏ္ေတာ္က က်ယ္၀န္းၿပီး တရားနည္းကက်ဥ္းသျဖင့္ ေရႊဥာဏ္ေတာ္ ကြန္႔ျမဴးႏိုင္ျခင္း မရွိေသးေပ။ ခုနစ္ဆင့္ေျမာက္ျဖစ္သည့္ အနႏၲနယသမႏၲ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီးကို သံုးသပ္ဆင္ျခင္ေတာ္မူေသာအခါမွ (ယူဇနာတစ္ေထာင္ ရွိသည့္ တိမိဂၤလငါးႀကီးမွာ မူလကလူးလြန္႔ရန္ ေနရာမလံုေလာက္ရာမွ မဟာသမုဒၵရာႀကီးထဲေရာက္လာကာ လူးလြန္႔ျမဴးကြန္႔ခြင့္ ရလာသည့္ပမာ) သဗၺညဳတေရႊဥာဏ္ေတာ္သည္ ရႊင္လန္းကြန္႔ျမဴးေတာ္မူလာကာ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္၏ ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာထက္ေအာက္ အရပ္မ်က္ႏွာ အသီးသီးသို႔ အပိုင္း အျခားအဆီးအတားမရွိ ေရာင္ျခည္ေတာ္ (၆)ပါးသည္ ထိန္လင္းေတာက္ပ ေလေတာ့သည္။

ထိုသို႔ထြက္ေပၚလာျခင္းသည္ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ဘုန္းတန္ခိုးေတာ္ အနႏၲ ျဖစ္ေပၚလာျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ သဗၺညဳတေရႊဥာဏ္ေတာ္ ရႊင္လန္းကြန္႔ျမဴး ေသာအခါ ဥာဏ္ေတာ္ႏွင့္အတူ စိတ္ေစတသိက္တရားမ်ားလည္း ရႊင္လန္း ကြန္႔ျမဴးလာသည္။ ျမတ္စြာဘုရား၏ သႏၲာန္၌ အလြန္ႏွစ္သက္၀မ္းေျမာက္ျခင္း ပီတိတရားမ်ား ျဖစ္ပြားလာကာ စိတ္ေစတသိက္တရားတို႔တည္ေနရာ ဟဒယ၀တၳဳေခၚ ႏွလံုးေသြးလည္း ၾကည္လင္ေတာက္ပလာသည္။ ထိုမွ ႏွလံုးေသြးႏွင့္ဆက္စပ္လ်က္ရွိသည့္ အေသြးေတာ္၊ အသား၊ အ႐ိုး၊ အေၾကာ၊ အေရေတာ္ စသည့္ဣေႁႏၵငါးပါး၊ အျခားစိတၱဇ၊ ကမၼဇ၊ အာဟာရဇ၊ ဥတုဇ႐ုပ္ တရားမ်ားလည္း ၾကည္လင္ေတာက္ပလာၿပီး အိမ္လံုးတိမ္လံုးခန္႔ ပမာဏ ရွိေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္(၆)သြယ္တို႔သည္ တ၀င္း၀င္းတလက္လက္ ေတာက္ပလ်က္ (ယေန႔တိုင္ေအာင္) စၾက၀ဠာအနႏၲ သို႔ အဆံုးအပိုင္းအျခား မရွိ ကြန္႔ျမဴးေျပးသြားေလေတာ့၏။

သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ျဖင့္ အျခားတရားေတာ္မ်ားကို ဆင္ျခင္ သံုးသပ္ခ်ိန္မွာ ထူးျခားမႈမရွိေသးေပ။ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီးကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ ေသာအခါမွသာ ထူးျခားစြာ ေရာင္ျခည္ေတာ္ (၆) ပါး ကြန္႔ျမဴးေပၚထြက္လာျခင္း မွာ ပ႒ာန္းတရားေတာ္၏ တန္ခိုးေတာ္ႀကီးမားမႈတို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။

ပ႒ာန္းက်မ္း စတင္ေဟာသည့္ေနရာ

စတုတၳသတၱာဟေနရာ ရတနာဃရ (ေရႊအိမ္)တြင္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီးကို ႏွလံုးသြင္းဆင္ျခင္ ျခင္းသာျဖစ္သည္။ ႏႈတ္မွၿမြက္ဟ ေဟာၾကားေတာ္မူျခင္းမရွိေသးေပ။

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ ၀ါေတာ္(၇)၀ါ အေရာက္တြင္ သာ၀တၳိျပည္ သရက္ျဖဴပင္ရင္းမွာ ေရမီးအစံုတန္ခိုးေတာ္ျပၿပီး တာ၀တႎသာနတ္ျပည္သို႔ ၾကြသြားခဲ့ေလသည္။ ထိုသို႔ ၾကြေတာ္မူျခင္းကိုပရိသတ္ထဲမွ (တန္ခိုးအရာ မွာဧတဒဂ္ ဘြဲ႕ရ) အရွင္မဟာေမာဂၢလာန္မွတစ္ပါး အျခားမည္သူမွ်မသိႏိုင္ပါ။

မယ္ေတာ္ မဟာမာယာေဒ၀ီသည္ ဘုရားေလာင္းကို ဖြားျမင္ၿပီး (၇) ရက္အၾကာ ကံေတာ္ကုန္သည့္အခါ တုသိတာနတ္ျပည္မွာ နတ္သားျဖစ္ သြားသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မယ္ေတာ္ေဟာင္း၏ေက်းဇူးကို ဆပ္လို သည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ အဘိဓမၼာကိုအစအဆံုး နာယူႏိုင္သည့္ပရိသတ္မွာ နတ္ျဗဟၼာမ်ားသာ ျဖစ္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္တစ္ေၾကာင္း၊ လူ႔ျပည္မွာမေဟာဘဲ နတ္ျပည္တက္ၿပီး ေဟာရျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ မယ္ေတာ္ေဟာင္းနတ္သားကို အမွဴးထားၿပီး အဘိဓမၼာ တရားကို ေဟာေျပာသည္မွာ ၀ါတြင္း (၃) လပတ္လံုးဆက္တိုက္ ေရတံခြန္ မွအဆက္မျပတ္ စီးဆင္းေနသကဲ့သို႔ ျဖစ္၏။

ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီး လူ႔ ျပည္ေရာက္ရွိလာပံု

ျမတ္စြာဘုရားသည္ နတ္ျပည္၌ နိမၼိတ႐ုပ္ပြားေတာ္ကိုဖန္ဆင္း၍ တရားဆက္ေဟာေစၿပီး လူ႔ျပည္သို႔ၾကြေတာ္မူကာ မ်က္ႏွာေတာ္သစ္ျခင္း၊ ကုဋီသြားျခင္း၊ ေရသံုးသပ္ျခင္း၊ ဆြမ္းခံၾကြကာဆြမ္းဘုဥ္းေပးေတာ္မူျခင္း၊ ေန႔သန္႔စင္ျခင္း စသည္တို႔ကိုျပဳေတာ္မူခဲ့သည္။ ထိုသို႔ ေန႔သန္႔ေနသည့္ အခါတိုင္း တရားစစ္သူႀကီး အရွင္သာရိပုတၱရာၾကြလာၿပီး ၀တ္ႀကီး၀တ္ငယ္ ျပဳစုေပးေတာ္မူခဲ့၏။ ထိုသို႔၀တ္ျပဳစဥ္ ျမတ္စြာဘုရားက အရွင္သာရိပုတၱရာအား နတ္ျပည္၌ေဟာၾကားခဲ့သည့္ အဘိဓမၼာတရားေတာ္ကို အက်ဥ္းခ်ဳံ႕ေဟာျပ ေတာ္မူခဲ့သည္။ ထိုအက်ဥ္းကို အရွင္သာရိပုတၱရာက နည္းေပါင္းမ်ားစြာျဖင့္ အက်ယ္ခ်ဲ႕တန္ဆာဆင္ကာ သိရွိေတာ္မူေလသည္။

ထိုအဘိဓမၼာကိုပင္ ( ယခင္အတိတ္ဘ၀က လင္းႏို႔သား ငါးရာျဖစ္ခဲ့ ဖူးသည့္) တပည့္ရဟန္းငါးရာတို႔အား တစ္ဆင့္ျပန္လည္ေဟာၾကားေတာ္မူ သည္။ ယခုေထရ၀ါဒဗုဒၶသာသနာ၌ သင္ၾကားပို႔ခ်ေနသည့္ ပ႒ာန္း က်မ္းႀကီးမွာ အရွင္ သာရိပုတၱရာမွတစ္ဆင့္ ျပန္လည္ေဟာၾကားသည့္ နာတိ၀ိတၳာရ နာတိသေခၤပ (မက်ယ္လြန္း မက်ဥ္းလြန္းေသာ) ပ႒ာန္းေဒသ နာက်မ္းေတာ္ပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ပ႒ာန္းက်မ္းသည္ ဗုဒၶသာသနာအတြက္ ေရွ႕တန္းမဟာခံတပ္ႀကီး

ဗုဒၶသာသနာ ကြယ္ေပ်ာက္ေတာ့မည္ဆိုလွ်င္ (ပါထိက၀ဂၢ အ႒က ထာအရ) ပရိယတိၱ သာသနာ၊ ပဋိပတၱိ သာသနာ၊ ပဋိေ၀ဓ သာသနာ ဆိုသည့္ သာသနာ (၃)ရပ္ အနက္ ပရိယတၱိ သာသနာေတာ္က ေရွးဦးစြာ ကြယ္ေပ်ာက္လိမ့္မည္။ ထိုတြင္လည္း သုတ္၊ ၀ိနည္း၊ အဘိဓမၼာဟူ၍ ပိဋက (၃)ပံုတြင္ အဘိဓမၼာပိဋကသည္ အစဆံုးကြယ္ပရ လိမ့္မည္ဟုဆို၏။ တစ္ဖန္ ဓမၼသဂၤဏီ၊ ၀ိဘင္း၊ ဓာတုကထာ၊ ပုဂၢလပညတ္၊ ကထာ၀တၳဳ ၊ယမိုက္၊ ပ႒ာန္း ဆိုသည့္ အဘိဓမၼာ (၇)က်မ္းရွိသည့္အနက္ ပ႒ာန္းက်မ္းသည္ ပထမဦးဆံုး ကြယ္ေပ်ာက္ရမည္။ ထိုပ႒ာန္းက်မ္း ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီးမွ ယမိုက္၊ ကထာ၀တၳဳ . . . ဓမၼသဂၤဏီဆိုၿပီး ေနာက္ျပန္ကြယ္သြားမည္။ ထို႔ေနာက္မွ သုတ္၊ ၀ိနည္း စသည္ကြယ္မည္။ တစ္ဖန္ပရိယတၱိသာသနာကြယ္ၿပီးလွ်င္ ပဋိပတၱိ သာသနာ၊ ပဋိေ၀ဓ သာသနာေတာ္ ႏွစ္ရပ္ ဆက္လက္ကြယ္ေပ်ာက္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ဗုဒၶသာသနာ မကြယ္ေပ်ာက္ရေအာင္ ပ႒ာန္းက်မ္းႀကီး သည္ ေရွ႕တန္းမဟာခံတပ္ႀကီး ျဖစ္ေနေပသည္။ ထိုေရွ႕တန္း ခံတပ္ႀကီး က်သြားလွ်င္ ေနာက္ပိုင္းက်မ္းမ်ား ဆက္ကာဆက္ကာ က်႐ံႈးကာ ဗုဒၶသာသနာေတာ္လည္း တျဖည္းျဖည္းအစဥ္အတိုင္း ကြယ္ေပ်ာက္ရာမွ ေနာက္ဆံုးမွာ လံုး၀ (လံုး၀) ကြယ္ေပ်ာက္ သြားေပေတာ့မည္။

ထိုသို႔ သာသနာကြယ္ေပ်ာက္မည့္အေရးကို သိၾကလွ်င္ ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္မည္ကာမတၱမျဖစ္ေစဘဲ ဗုဒၶသာသနာ၀င္စစ္စစ္မ်ားျဖစ္ဖို႔ တရားစာ မ်ားကို နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ ဖတ္႐ႈမွတ္သား နာယူက်င့္ႀကံဖို႔ လိုေပသည္။ သာသနာေတာ္ႀကီး တည္တံ့ ျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ပ႒ာန္းတရား ေတာ္အနက္ (၂၄)ပစၥည္းမွစကာ နားလည္သေဘာေပါက္ဖို႔ အလြန္အေရး ႀကီးေပသည္။ ဤမွတစ္ဆင့္ ပ႒ာန္းတရားေတာ္ႀကီးကို ဆက္လက္ ထိန္းသိမ္းႏုိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကရေပဦးမည္။